پدرشان را بيامرزد كه واجب كفايى را انجام مى دهند و من مسئوليتى ندارم . « أَلاَ وَإنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَل مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ » ( آگاه باشيد كه شما در روزگاران آرزو هستيد ، آرزويى كه به دنبال آن مرگ است . ) ما در دنيايى زندگى مى كنيم كه با اين كه مى دانيم حداكثر صد سال عمر مى كنيم اما به حدّى از مال دنيا جمع مى كنيم كه براى هزار سال يك انسان كافى است و باز هم آرزوى بيشتر را مى كنيم ، انسان در دنيا گرفتار آرزوست ، آرزوهاى دور و دراز ; هرچه از مال و مقام دنيا را پيدا كند آرزوى بيشتر از آن را مىكند ، اما اين آرزوها به دنبالش مرگ است ، بايد به فكر بعد از مرگ بود . « فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ نَفَعَهُ عَمَلُهُ ، وَلَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ » ( پس كسى كه در ايام آرزويش پيش از اين كه اجلش برسد كار كند اين كارش به نفع اوست ، و اجل و مرگش به او ضررى نمى رساند . ) كسى كه از مال خود در راه خدا مصرف كند ، به مستمندان و امور عام المنفعة كمك كند ، و آرزوهاى دور و دراز را كنار گذارد ، اين كار به نفع اوست و براى او مى ماند ، بدين وسيله خانه آخرت را ساخته و اجل و مرگ به او ضررى نمى رساند . البتّه بايد مواظب باشد كه اعمال خوب خود را به وسيله اعمال بد از بين نبرد . در حديث دارد كه پيغمبراكرم فرمود : هر كس يك « الله اكبر » بگويد در بهشت يك درخت براى او كاشته مىشود ، و همچنين يك « لا إله الاّ الله » و يك « الحمد لله » و يك « سبحان الله » ، عرض كردند يا رسول الله : پس ما در بهشت خيلى باغ و درخت داريم ، فرمود به شرط آن كه آتشى نفرستيد كه آن را بسوزاند . ( 1 ) « وَمَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ وَضَرَّهُ أَجَلُهُ » ( و كسى كه كوتاهى كند در روزگاران آرزويش پيش از آن كه مرگش برسد ، عملش زيانكار است - عملش به ضرر اوست - و مرگش به او ضرر مى رساند . )

--> 1 - بحارالانوار ، ج 8 ، ص 186 ، حديث 154